Orta yerde yığılıp kalan gerçeklerin herkes bizi Raci ya da deli ya da dinsiz ya da bilmem ne ilan edecek diye kendi kabuğumuza çekilip susmak daha mı fayda vericidir?

Üstü gereğinden fazla örtülmüş. Gerçeklikle alakası kalmayan ve HAK dini diye tabir edilen toplumsal hatta çevresel din egolarının önüne nasıl geçilir, kendimizi bundan nasıl kurtarırız diye düşünmek yerine bırakıpta herşey, hiç yaşanmamış gibi olsun. İSLAM dinini EVRENE!! tebliğ etmek anlatmak her söylenen sözde yeni bir insan kurtulur diye verilen çabalar, savaşlar, şehitler, ve En önemlisi PEYGAMBER EFENDİMİZİN BU DÜNYADAN GÖÇERKEN ÜMMETİM! ÜMMETİM DİYİŞİNİN bi önemi kalıyor mu sizce???

SUSALIM hep beraber. Bekleyelim gelecek olan HZ. MEHDİ’Yİ ve HZ. İSA’YI onlar gelip kurtaracaklar nasılsa BİZ susalım. Ben HAKİKİ MUHAMMEDİ’Yİ BULMAK İÇİN SÖZ VERDİM RABBİME. ARAMAKTAYIM. BULMAK ÜMİDİYLE ÇALIŞIYORUM. KAH O KİTAPTA KAH BU SİTEDE. Çünkü biliyorum ki MUHAMMEDİ olmak öyle sıradan KULLUK değil. Bu yüzden her yorumum PAYLAŞMAKTAN, BİRLİK OLMAKTAN başka birşeyle bitmiyor. BİTMEYECEK TE. Niyetim bu benim. İstiyorum ki her baktığım SÜBHANALLAH SÖZÜNÜ hatırlatsın. Bırakalım bence RACİ DESİNLER, KAYBEDECEĞİMİZ NE VAR DOSTUM SENCE? BUNDAN SONRA NE KAYBEDERİZ DİYE DEĞİL; BU GÜNE KADAR NELERİ KAYBETTİK DİYE DÜŞÜNELİM. Ve paylaşalım her öğrendiğimiz sözün anlamını. OKUyalım hayatı ama HEP BİRLİKTE. ÖRTÜLEN GERÇEKLERİN ÜZERİNİ AÇMAK ELİMİZDE. VERELİM EL ELE KAZANCIMIZ ORTAK OLSUN. BİR OLSUN. İNŞALLAH…

Veysel Bey birisi bunu denedi, Raci ilan edildi… Hiç tavsiye etmem…

Dikkat ettiğim bi konu var bununla ilgisi var mı?.. Bilmem ama bence var. İlim ehlinin çoğu yalnızlığı seçip toplumdan uzaklaşmışlar bunun en iyi örneği; okuyamamanın sıkıntısı içinde RESULÜ EKREM efendimizin bir mağaraya çekilmesi. Bunun nedeni daha derin düşünebilmek için olabilir.
Bizler toplum yargıları ile iç içe yaşamakta olduğumuzdan her an yeni bir olayla karşı karşıya kalıyor ve üzerinde düşünmemiz gereken konulardan uzaklaşıyoruz. Ve hep birbirinin benzeri konuların tatbikini yapıyoruz gibi geliyor. Hayat sanki herkes için aynı şeylerden ibaret olmuş; doğdu-büyüdü-üredi-yaşadı-öldü.. Kimi sevindi, kimi mutsuz gitti. Kimi zengindi vakti olmadı, kimi fakirdi razı olmadı. Ama hep aynı şekilde geçti. Konuştu, konuştu, konuştu. Girdiğiniz herhangi bir toplantıda arada hiç konuşmayan, orayla alakası olmayan, etrafa kör kör bakan birini gördünüzmü bilin ki, o derin düşünce sahiplerindendir. Sizde onunla susun ve izleyin. Biz etrafımıza söyleyemediklerimizi böyle İnternet kafe köşelerinde yazmaya çalışıyoruz. Toplasanız kaç kişi geliriz; bilmem ama bizden dışarıda kalan korkunç bir kitle var. İçlerinde annemiz, babamız, kardeşlerimiz var.
KONUŞMANIN ZAMANI GELMEDİ Mİ SİZCE?

Agiziniza ve yüreginize saglik, Kemal Bey.
Yukarda yaptigim alinti, Hz. Ali’nin “Şu göğsümde saklı duran birçok ilim var. Ah! Onları taşıtacak erler bulabilsem.” sözünü fakiyr’e hatirlatti!

Kalin saglikca.

Sorandan, cevap verenden, okuyandan Allah Razı Olsun.

Âyet;
Resulullah a.s.’ın “kendi varlığını” nasıl tanıdığını bize anlatan ve insan türünden sadece O’nun ulaşabildiği en yüksek “bilgi kaynağı”dır. O bilgi kaynağına “bizlerin” O’ndan daha fazla ihtiyacımız olduğu için “bizim” anlayacağımız lisan ile bizim idraklerimize sunmuştur. Kendisi âyet dediği “bilgi kalıpları”nı ezberlemiş, ezberletmiş ve özellikle yazdırmıştır.

Hadis;
Resulullah a.s.’ın konuşma ve davranışlarıdır. O, bizim gibi hatta bizden daha doğal bir insandı. Günlük yaşamının her ânını “kendi geleceğine” yönelik prensipler içinde yaşıyordu. Günlük doğal yaşantısı bu yüzden “altın orantı” halindeydi. Yemek, içmek, uyku, konuşmak gibi çok basit görünen günlük “basit davranışları” ne az, ne fazla idi, tam ayarında idi. Bazı din bilimciler Resulullah a.s.’ın doğal yaşantısına yönelik ihtiyaçlarındaki “her an ahirete yatırım” faktörünü gözden kaçırmışlardır. Bu yanılgıyla O’nun her davranışından bir örnek çıkarma nimetini anlayamazlar.

Fakat Resulullah a.s. kendi konuşmalarının/davranışlarının Âhirete yönelik olanlarını ve günlük doğal yaşama yönelik olanlarının hiç birisini yazdırmamış ve ezberletmemiştir. Buradaki amacı; zannedildiği gibi “ayetlerin hadislerle karışması endişesi” değildir. Geleceği, değişen ve gelişen zaman şartlarını ve evrensel olacak olan Muhammedî bilinci Arap örf ve adetleriyle ipotek altına almamak içindir. Özgür düşüncenin önünü tıkamamak içindir.

Bu nedenle yüz binlerce hadis nakledilmiştir. Fakat bir tanesi bile “yazılı ve altı Resulullah mühürlü” değildir. İnsan zihni nakledilen hadisler ile Âyetler arasında ilgi kurmaya çalışmışlar ve İslâmî ilimler doğmuştur. Eğer böyle olmasaydı İslâm her kültüre hitap edemez “Yahudilik” gibi “ulusal tek tanrılı din” olurdu.

Kutsî hadis;
Resulullah a.s.’ın “Allah buyurdu ki…” diyerek bazı konulara getirdiği açıklıktır. Yine “bu hadistir, kutsî hadistir” ayırımı yapmamıştır, yazdırmamıştır, ezberletmemiştir. Hadis âlimleri hadis rivayetinin başında yer alan “Allah buyurdu ki…” sözüne ve benzeri ifade kalıplarına göre böyle bir tasnif yoluna gitmişlerdir.

Âyetler için “Allah sözü” denilmesi, hadisler için “Muhammed sözü” denilmesi tamamen Hz. Resulullah a.s. ile ilgili bir konudur. O böyle bir ayırım yapmasaydı hiç kimse “vahiy” mertebesinde olmadığı için “âyet ve hadis” farkını belirleyemezdi.

Hz. İsâ, yaşamı boyunca şu âyettir şu benim sözümdür yazın-ezberleyin-ezberlemeyin gibi ayırımlara girmemiştir. İncildeki “tahrifata” bir de bu açıdan bakmak gerekir. İncil “Vahiy mertebesindeki bilinçten çıkan sözlerdir”. Eldeki İnciller ise vahiy bilincinde olmayan insanların hafızasında kalan tarihi notlardır.

Kur’an yazı ve ezber ile mühürlenmiştir, değişim yoktur. Hadis yazı ve ezber ile mühürlenmemiştir ve insanlara rahat düşünce ortamı hazırlamıştır. Fakat belli bir eğitim ve birikim olmadan da âyet ve hadislerin anlamları üzerinde yapılan yorumlar “özgür düşünce” kabul edilemez. Bilmediğimiz bir konuda “ahkâm kesmek” yanılgısına götürür.
(Kur’an ve Hadis bilimlerinin bu konudaki teknik kurallarını ilahiyat ders kitaplarından okuyabilirsiniz.)

- Yıllar evvelce idi, bir matematik profesörü arkadaşım Japonya’ya gidecek. Gitmeden evvel bana Japonya’dan bir arzun var mı dedi.

Ondan şunu istedim. Tokyo’da ana caddede en büyük kitapçıya gir ve sor: “Sizde Güzel Konuşma Sanatı üzerine kaç kitap var? Güzel Dinleme Sanatı üzerine kaç kitap var?” Tek istediğim rakamlar ve oran!..

Arkadaşım gidip sorar ve öğrenir.

Konuşma Sanatı üzerine 3 kitap, Dinleme Sanatı üzerine 21 adet kitap var!..

Henüz ben Türkiye’de Dinleme Sanatı üzerine kitap görmedim efendim.

Konuş diye başlayan kutsal kitap yok. Kur’an’ımız Oku diye başlar.

Mesnevi Bişnev: Dinle diye başlar.
İki kulağımız bir ağzımız var.
Bir söyle iki dinle.
Dinlemek çok ince bir mekanizmadır.

Dinleme Sanatı; sadece karşıdakinin söylediklerini anlamak değil, aynı zamanda söyleyemediklerini de anlayabilme sanatıdır.

Böyle diyor Japonlar. Dinleme sanatına önem vermemekle çok şey kaybettik. Sanki pek çok insan konuşma yarışına çıkmış. Devrilen çamların, kırılan gönüllerin farkında mıyız?..

Konuşmak çok dikkat, itidal,teenni ister. Çünkü bir kalp yarası bazen bir ömür boyu kanar!..

Söz ola kese savaşı
Söz ola kestire başı
Söz ola ağulu aşı
Yağ ile bal ede bir söz (Yunus Emre)

Bir Muhabbet Çınarı:
http://www.sufizmveinsan.com/sohbet/birmuhabbet.html

Dinlemeyi bilene veya bilenle karşılaşıldığında konuşmak da, konuşmamak da bir oluyor zamanla. Konuşmadan konuşuyorsunuz ve onun sunduğu dinleme sizi sarıveriyor, siz konuşmamanın keyfini sizi can kulağı ile dinleyenden öğreniyorsunuz.

Çığlıkları duymak istemeyen var sus der, çığlıkları duymak isteyen var can kulağı ile dinler. Gürültü beni rahatsız etmiyor artık, hepsinin çığlığını duydukça çığlıklarımı hatırlayıp sevgiyi öğrenmeye çalışıyorum onlarla.. Yunus’un susması belki gün ola şöyle anlaşılacak dünyamda;
Çığlıkları duyduğunda elinden gelen yetersiz olduğunda içinden rabbine seslenişi ve o çığlıklara duacı oluşuyla, çığlıklarına cevap bulmalarını dilemekle… Duacı olan yunuslar da nasıl etkilemesin kalpleri.

Hâlâ “asr-ı saadette” olduğu gibi.

(bizler hikmet avcıları) tüm ruhumuzla, bedenimizle AN içre dinlemeyi seviyoruz… dua ve himmetlerle.. bekliyoruz…

Sizin ve katkılarından oldukça yararlandığım yorum yazan okurların cevapları için şimdiden teşekkür ederim.

Söylememek; aslında söylemenin has şekli imiş. Söylemeyenin gönlünden duyulan ise gönül pasını silermiş… Böyle buyurdu BİZİM YUNUS.

Tebrikler Kemal GÖKDOĞAN.
Yunus çağlayanı sizin kalbinizden de yansıdı ya bizlere.. Şükürler olsun…

Selam olsun Yunuslara…
Selam olsun Muhammedi Aşkı Yunusça yansıtanlara…