Kendi adıma konuşursam, tesadüflere inanmayı bırakalı çok oldu, sadece ”tevafuk” var hayatta diye düşünüyorum.

Bizler çekim yasası gereğince, özümüzün en derinlerinden geleni kendimize çekiyoruz.

Ahmed Hulusi’de dinimizi bize en güzel, en çağdaş… yani, 2000′li yılların insanlarına onların anlayacağı dille anlatan, önyargıların ötesine geçilmesine aracı olan, bilimle dini, dinle bilimi, mantıkla sezgiyi, yani sağ beyinle sol beyini buluşturan bir düşünür, bir mutasavvıf bence…

Yıllarca kendi kendime vardığım sonuçların, ya da hayatın bana kafama vura vura öğrettiklerinin bir cevabını hatta onayını buldum Ahmed Hulusi’nin eserlerinde.

Ve bu tamamen bir tesadüf (!) sonucu oldu:-)

Onun sitesini keşfettiğimde (ki zamanı gelmişti, çünkü daha önce kitaplarını görmeme rağmen hiç ilgilenmemiş, ”dini yayınlar işte” demiştim) önce biri, ardından diğeri derken gece gündüz okumaya başladım.

Sanki benim yıllardır düşündüğüm, orada burada söylediğim savruk düşüncelerimi ve ötesini, aklıma gelmeyenleri, hatta düşünmekten korktuklarımı en mükemmel şekliyle kanıtlı olarak ifade ediyor ve islam dini çerçevesinde formüle ediyordu… İtiraf etmem gerekirse beni eski sevgilimle yani tasavvufla, yani İslamla yeniden buluşturuyordu:)

İşte bu da hayatın bir hediyesi… Şükürler olsun ki…

Sonra da yine bir tesadüf eseri olarak (!) Yorumsuz Blog’u keşfettim…

Sanki, ruhsal ailemi bulmuş gibi oldum… ve inan bana bu duygu hiç kaybolmadı. (bu dünyadaki arzularımdan biri, hayatın diğer alanlarında bulduğum ruhsal ailelerimi de buradaki ruhsal ailemle bir noktada buluşturabilmek… bir çeşit, akrabaların buluşması olayı yani:)

Senin de benzer duyguları hissettiğini tahmin ediyorum ve sana ailene HOŞGELDİN diyorum:-)

Sevgiyle kal