Kimi insan ilmi alim olduğunu ispat için kullanır, kimi de sadece ilmin ona kazandırdığı mertebede seyir halindedir.
Kimi ne istediğini bilmeden ister durur birŞEYHler. kimi de istediğinin farkında olarak ister ama erişmez çünkü bu da bekler durur medet umar.
Kimi ise ARADIĞININ yokluğunu hissettikçe arar, boğuldukça arar, sıkıldıkça arar, ağladıkça arar, ama bulur ama bulmaz.
Kimi ise bulmuştur farkında olmadan, yanındadır yanıbaşındadır.
Kimi bulmuştur SU misali. su hangi kaba konursa o hali yaşar. O da halden hale girer, her ANı yaşar. Yaşamaktan maksat aldığı nefesten ibaret değildir. Nefes almak şöyle dursun aklından geçmez görmek, bakmak, yemek ya da içmek.

Artık böyle bir EHLİ kişi aramak ne kadar doğrudur herkesçe bilinir. ama işin ehlini ÖTEDE değil içinde aramak içindeki ehli bulabilmektir.
Ben şahsen arayışımı uzaklarda aramakta olan biriydim, belki de hala öyleyim. Ama öyle oluşumdan maksat PAYLAŞMAK.
Dilerim bu hayatta herkesin dileği BİR, HAKİKATI BİR olsun. HAKİKAT’ta olduğu gibi…

Arkadaslar yorumlarınızı yaparken bir yerlerden sayfalarca ‘copy paste’ yapıyorsunuz.. Hem gereksiz yer kaplıyor, hem insanların yorum okumasını güçleştiriyor.
Bu şu demek değil ki, bakın ne kadar çok biliyorum…
İnsanlara birşey anlatmak mesaj vermek istiyorsak, o konunun linkini versek yeterli sanırım.

Resulullah düsturu ne der; ZORLASTIRMAYIN; KOLAYLAŞTIRIN, NEFRET ETTİRMEYİN; SEVDİRİN.

Lütfen dikkat edelim rica ediyorum. Sevgili editörden de ricam bu konuya dikkat etmeleri. Çok sık yorum yazan biri değilim çok rahatsız olduğumdan yazma ihtiyacı hissettim.

Ama şöyle de düşünmek lazımdır… Bu kadar hırçın ve derin bir kutbun tam zıttı meleki yanı olan diğer bir kutbu da vardır… Ve olayları dengeleyen de belki odur…
Kişideki yapı hangisi için müsaitse o eksene doğru çekilir diye hissediyorum…
Bunlar Celal ve Cemal’in yani iki elin arasındaki Ali Cengiz oyunları olmalıdır…
Sevgiler

Derin sular konulu resim galerisi her zaman açıktır “Yorumsuz Blog”da. Fakat ressamların ve sanat severlerin sükûnetle birbirlerini taktir etmeleri ve eleştirmeleri gerekir.

Derin sular konulu resim galerisi her zaman açıktır “Yorumsuz Blog”da. Fakat ressamların ve sanat severlerin sükûnetle birbirlerini taktir etmeleri ve eleştirmeleri gerekir.

Sn. Feray’a katılıyorum bu konuda. Dip dalma çalışma bölgesi ile dip dalma sanatını anlatmayı bir birinden iyi ayırmak gerekir.

İz’an’ı da destekliyorum bu arada. Diplerde ne var ne yok hiç kimse anlatmazsa; “içimizde derin duygular” nasıl uyanacak? Ömrümüzü sanat galerilerinde mi çürüteceğiz? Diplere dalamasak da dalgıçları seyretmek için okyanus kıyılarına hiç gitmeyecek miyiz? Dalgıçların itiraflarını hiç dinlemeyecek miyiz?

Dalgıçlara, ressamlara, seyircilere selam ve sevgi ile… Ve Yazar’a da “dalgıç öğretmenlerinin” kalitelerini “yanılgıları önlemek amacıyla” anlattığı için teşekkür ederim.

Zamanla bebeğin sütten kesilmesi gibi daha güzel, kendine has tatlar almaya başlayınca kalmayacaktır bu bağımlılık ve tutku.. Hz. Mevlana da Şemsi çok sevmiştir. O gidince çok acı çekmiştir.. Zira Şems te bi beşerdi. Onun da kusurları vardır her insan gibi. Ama Mevlana’nın onu çok sevmesi kusursuz bi insan olduğu ya da onu putlaştırdığı için değil ki?
Mecnun da Leyla için yanmış yıllarca içten içe ama sonra asıl aşkın Allah aşkı olduğunu bulmuş. Leyla sadece bi vasıta olmuş aşk yolunda.. Oysaki Leyla kara kuru bi kızmış..
Çok sevince, O nun için sevince bulduğum 4/4 lük olsun ya da kusursuz olsun düşüncesi ??? ….
İnsanın kendisine ayna olan birini, hayranlıkla izlemesi, orada kendini görmesinin şaşkınlığıdır desek yanlış olmaz sanırım.. VE BU Bİ GEÇİŞ SÜRECİDİR (Takılıp kalmayanlar için tabii)…

AMİN. Bir Dostum şöyle demişti bir gece; kurulanmak istiyorum artık zaten fazlaca ıslandım ve üşüyorum. Yine de boşa emek değildi duygu denizlerinde yüzmek, hepsi yerince olsada, kazançlar olsada, kayıplar daha çoktu bu bir gerçek. Ne kayıplar için üzülmeye vaktim var, ne de kazançlar için sevinmeye.

Bu düşüncesi onu kıyam’a getirir mi bilmem, yine de ona dua ediyorum. Teşekkürler.

Çok farklı bir çağda yaşıyoruz. Bu tür düşüncelere rağbet olmayan bir çağda.. Ateş, pervane, yanmak..?

Bu çağın mantık insanı için çok uygun olduğunu sanmıyorum. O sebeple ben yine de akıl ve mantığın elden bırakılmamasından yanayım. Akıl yolunu tercih etmek, Allah Rasulünün Hz. Ali’ye de tavsiyesi değil midir?

Sevimli bir çizgi film kahramanının sorusu bu:

“Unuttum, konu neydi?” :))))

Arkadaşlar kusura bakmayın ama, son günlerde yapılan yorumlar; yazarların vermek, açmak istedigi konulardan çıkıyor, farklı boyuta taşınıyor, sonra 2-3 kişinin karşılıklı tartışmasına dönüşüyor.

İyi biliyoruz ki; pek çok dost bu yorumlardan ilim almak için burada. Buna biraz dikkat etsek de konudan koparmasak işi daha iyi olmaz mı?

Ben, yazarın ne demek, ne anlatmak istedigi üzerine biraz düşündüm.

1- Ehil zat aranırken bilinç altında saklanan egonun sesine dikkat çekilmiş.

2- Ehlinin tuhaf halleri olabilecegi, şaşırtıcı durumlar gösterebilecegi gibi gerçekten hepimizi perdeleyebilecek ciddi bir duruma işaret edilmiş.

3- Ehlinin dikte eden, emir veren, itaat bekleyen konumunda olmadıgı, olmaması gerektiği açıklanmış.

4- Suya benzeme konusu çok çok manidar. Onun açıklamasını dogru yazardan bekliyorum heyecanla.

Tum bunlardan sonra konuya sadık kalarak ehliyle ilgili, belki yazarın unuttugu bir noktayı da ben açayım:

EHLİ OLAN MUMLA ARANMAZ. EHLİ ARAYANA BİR ŞEKİLDE GELİR YA DA ARAYANI KENDİNE ÇEKER MIKNATIS GİBİ.

BİR HAK EHLİ SİZİ ÇEKMİŞ, SİZİ SEÇMİŞSE KURTULMANIZ, KAÇMANIZ İMKANSIZDIR ARTIK. MIKNATIS ÖNUNDE DEMİRTOZU OLURSUNUZ O AN. YA DA ATEŞ ETRAFINDA PERVANE!…

NEDEN Mİ?
HAK EHLİNDE, HAK EHLİ ELİYLE SİZİ SEÇEN BİZATİ HI HAKKIN KENDİSİDİR DE ONUN İÇİN!
YA HUUUUUUUUUUUUUUUUU.

Ehli olanı bulunca sorgular mıyız?
Ölçüye kalıba vurur muyuz?
Acabalarımız olur mu?

KESİNLİKLE HAYIR!
ATEŞ GÖREN PERVANE GERİ DURUP ATEŞİ SOGULAYABİLİYOR MU?

DEMİR TOZU MIKNATISA DİRENEBİLİYOR MU?

Özetle EHLİ AŞK İLE GELİR AŞK İLEEEEEEEE
HUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU….

AKLA-ÖLÇÜYE-MANTIGA YER YOK ORDAAAAA…

AŞK VAR AŞŞŞŞKKKKKKKK….

Pervane olacak ateş, çekimine girecek mıknatıs bulmak, saadetlerin en büyüğü!

Ben böyle düşündüm.

Kutsallık bir erkeğin sünnet olması gibi, er olabilmek için etinden parçalar alınır, kan döker canından can gider, buna şahitlik etmesi gibi.

Kutsallık Allah kulu olma yakarışlarını içinden derininden duyumsayıp ya sevinci ya hüznü yaşayacağın anlar gibi, sadece senin bildiğin ve anlatamadığın, sadece gönülden dost olanların anlayabileceği.

Kutsallık dostların yanında sevgiyle büyüyüp serpilip, dostlarını nerede olursan ol, hep sevmek gibi, onların da seni hep seveceğini bilmen gibi. (Allah için)

Hangi tanrılık kavramı, hayatımda yeşeren, beni ben yapan, beni benden çıkaran bu kutsallıklara erişebilir.

Normal gibi görünen bu isteklerin derununda ne var biliyor musunuz? Biraz acı olacak belki ama söylemeliyim: “Benim putum; herkesinkinden iyi olsun!..”

Melek gibi kişi bulma takıntısı; sadece ehli ararken perde olsa ne mümkün… Biz ALLAH’ı da melek tanrı sanıyor, kutsallık(!) perdesiyle gizliyoruz… Ötelemenin de kaynağı, kutsal(!) tanrı perdesi…

Sizce hangisi daha vahim?.. Melek kişi aramak mı?… Melek tanrı inancı mı?…